Δέντρο είχα στην αυλή μου για παρηγοριά δική μου
πράσινα κάνει τα φύλλα, τα κλωνάρια του γαλάζια
κόρη κάθονταν στον ίσκιο κι έπλεκε χρυσό γαϊτάνι

Πλέξ’ το κόρη το γαϊτάνι, πλέξ’ το και κρουστάλλωνέ το
κι αλλουνού να μην το δώσεις, μόν’ εμένα του λεβέντη
να το βάλω στο σπαθί μου και στ’ ασημοκούμπουρό μου

Εψές προψές επέρασα από τη γειτονιά σου
γεια σου παπαρούνα μου

’κούγω που σε μαλώνανε η μάνα σου κι η θεια σου
παπαρούνα μ’ γεια σου γεια σου
και γλυκό είν’ το φίλημά σου

Κι αν σε μαλώνανε για ’μέ να μην ξαναπεράσω
γεια σου παπαρούνα μου

Πέρνα λεβέντη μ’ πέρναγε όπως περνούσες πρώτα
παπαρούνα μ’ γεια σου γεια σου
και γλυκό είν’ το φίλημά σου

Όπως περνούσες πρώτα στης αγάπης σου την πόρτα

Βασιλικός θα γίνω στο παραθύρι σου
κι ανύπαντρος θα μείνω για το χατίρι σου

Έλα, έλα με τ’ εμένα
να περνάς χαριτωμένα

Έβγα στο παραθύρι κρυφά απ’ τη μάνα σου
και κάνε πως ποτίζεις τη μαντζουράνα σου

Τούτο δω το καλοκαίρι
θέλω να σε κάνω ταίρι

Ο ήλιος βασιλεύει κι η μέρα σώνεται
κι ο νους μου απ’ την αγάπη δε συμμαζώνεται

Έλα, έλα το πουλί μου
τώρα που ’μαι μοναχή μου

Τέσσερα πορτοκάλια, τα δυο σαπίσανε
ήρθα για να σε πάρω και δε μ’ αφήσανε

Μαύρα μάτια και μεγάλα
ζυμωμένα με το γάλα

Μαύρα μάτια στο ποτήρι
γαλανά στο παραθύρι

Απρίλη Απρίλη αντάριασες Μαγιά καταδροσίζεις
τα ξένα και τα μακρινά τα πρόβατα δε φάν’καν
μωρ’ για τα, για τα πού ’ρχονται λαλώντας τα κουδούνια
λαλώντας κουβεντιάζοντας το πού θα στεν’ τη στρούγκα
στη μια τη ράχ’ δεν έχ’ νερό στην άλλ’ δεν έχ’ αέρα

Από πέρα απ’ το ποτάμι
κι από δώθε απ’ το πλατάνι
κάθονταν Ρωμιός και Τούρκος
τον Ρωμιό τον λένε Γιάννη

Μωρ’ Μάρω και Μαρίγια
’μάραντος και ντερτελίνα

Τον Ρωμιό τον λένε Γιάννο
και τον Τούρκο Σουλεϊμάνο
είχε ο Γιάννος μια κοπέλα
που τη λέγανε Ζαχάρω

Μωρ’ Μάρω και Μαρίγια
’μάραντος και ντερτελίνα

Του λέει ο Σουλεϊμάνος
θα σ’ την πάρω τη Ζαχάρω
δεν σ’ τη δίνω Σουλεϊμάνο
δεν τη δίνω τη Ζαχάρω

Μωρ’ Μάρω και Μαρίγια,
’μάραντος και ντερτελίνα

Στον τρύγο εγεννήθηκα πο ’χει πολλά γραμμένα
θέλετε να τα μάθετε, να σας τα πω ένα ένα

Αγάπησα κι εγώ ορφανή ένα παλληκαράκι
μ’ αυτός σκληρός και άστατος, το ’ριχνε στο κρασάκι

Ωραίος που ’ναι ο τρύγος μας με κόκκινο σταφύλι
που έχει το χαμόγελο και το γλυκό στα χείλη

Εγώ κρασί δεν έπινα, ούζο για να μεθύσω
τώρα τα πίνω και τα δυο για να σε λησμονήσω

Πού πας αφέντη μέρμηγκα
πού πας κατακαημένε
με τ’ αλέτρι φορτωμένε

Θα πάω πάνω στη Βλαχιά
να φκιάξω έν’ αμπελάκι
σαν το περιβολάκι

Το τρύγησα, το πάτησα
γεμίζω τρεις βαρέλες
σαν τις όμορφες κοπέλες

Άχι, καημένε Καραβά με τις πορτοκαλιές σου
και με τα κρύα σου νερά και με τις κοπελιές σου

Πορτοκαλιά του Καραβά που κάνεις πορτοκάλια
δώσε μου κόρη το φιλί, μη θέλεις παρακάλια

Απ’ όλα του τού Καραβά ένα μόνο μ’ αρέσει
ο άγιος Χαράλαμπος που είναι μες στη μέση

Το καραβίτικο νερό όποιος το πιει παγώνει
κι όποιος περάσει από ’κεί αγάπη στερεώνει

Και τ’ αστεράκια τ’ ουρανού τα λαμπροφορεμένα
θα μαυροφορεθούν κι αυτά αν δε σε πάρω εσένα

Καρδιά μου βάστα υπομονή όπως βαστάει το χώμα
που το πατούν και δε μιλεί γιατί δεν έχει στόμα

Ήθελα να ’χα δυο καρδιές τη μια να σ’ τη χαρίσω
την άλλη να την έχω εγώ να μη σε λησμονήσω

Έπιασε πάλι το χορό τ’ όμορφο πορτοκάλι
και μύρισε κι η μια μεριά και μύρισε κι η άλλη

Έπιασε πάλι το χορό τ’ όμορφο κυπαρίσσι
όπου κρατούν οι κλώνοι του σ’ Ανατολή και Δύση

Ομπρός ομπρός βασιλικός και παραπίσω βιόλα
και παραπίσω γιασεμί απού μυρίζει απ’ όλα

Στρογγυλομηλοπρόσωπη, λακκουβοπηγουνάτη
την πέτρα σκίζεις, κάνεις δυο με το δεξί σου μάτι