
Είχα πουλάκι στο κλουβί, γλυκοκανάκιζά το
μ’ άνοιξ’ αγέρας το κλουβί κι έφυγε κι έχασά το
Έλα
Μα πώς να ’ρθώ
Άνοιξες τις φτερούγες σου και πέταξες μακριά μου
μα να ’ρθεις πάλι γρήγορα μέσα στην αγκαλιά μου
Ξενιτεμένο μου πουλί κι αλέγρο μου γεράκι
η ξενιτιά σε χαίρεται κι εγώ πίνω φαρμάκι
Έλα
Μα πώς να ’ρθώ
Όσο καλά κι αν επερνάς, όμορφα κι αν εζήσεις
τον τόπο που γεννήθηκες να μην αλησμονήσεις
Μοιράσου τους στίχους |


Ανέβηκα στην κερασιά, Μαρία, Μαριγώ
να κόψω ένα κεράσι, βάι τζιγκιτζέλα, βάι τζιγκιτζό
τ’ αντρόγυνο που γίνηκε
να ζήσει να γεράσει
Να κάνει δώδεκα παιδιά
δώδεκα παλληκάρια
να κάνει κι ένα θηλυκό
να μη χαθεί το σόι
Μοιράσου τους στίχους |


Στου Κωσταντίνου τις αυλές πηγάδιν εξετρέχει
συνάφορμα του πηγαδιού περβόλιν εφυτέψα
έχει μηλιές και κυδωνιές, δάφνες και κυπαρίσσια
και κόκκινες τριανταφυλλιές ομάδι με τις άσπρες
και μια μηλιά χρυσομηλιά, εψήθη κ’ εμαράθη
κι άλλη μηλιά της εμιλεί κι άλλη μηλιά της λέει
Μηλιά, τα μήλα σε βαρούν, μη ο καρπός σε κλίνει
μη ο περιβολάρης σου απότιστη σ’ αφήνει
Μηδέ τα μήλα με βαρούν, μη ο καρπός με κλίνει
μη ο περιβολάρης μου απότιστη μ’ αφήνει
ανδρόγυνον επέρασεν ωριοκαμαρωμένο
στον ίσκιο μου κοιμήθηκε κι ήφαγε τον καρπό μου
κι από τις ομορφάδες του εκλίνα τα κλωνιά μου
εξετρέχει: ξεχειλίζει, πλημμυρίζει
συνάφορμα: εξ αφορμής, εξαιτίας
κλίνει: γέρνει, βαραίνει προς τα κάτω
Μοιράσου τους στίχους |


Πέρδικα της ακρογιαλιάς και ψάρι της θαλάσσης
τον έρωτα που πιάσαμε καλά να τον βαστάξεις
Τα μελιτζανιά να μην τα βάλεις πια
Τ’ αηδόνια της ανατολής και τα πουλιά της δύσης
όλα γλυκά θα κελαηδούν όταν θα μου μιλήσεις
Τα μελιτζανιά να μην τα βάλεις πια
Μοιράσου τους στίχους |


Περβολαριά του περβολιού, πες του περιβολάρη
το γιασεμί που φύτεψα καλά να το φυλάει
Περβολαριά μου σε αγάπησα
μες στην καρδιά μου σε ζωγράφισα
Το γιασεμί στην πόρτα σου ήρθα να το κλαδέψω
και νόμιζε η μάνα σου πως ήρθα να σε κλέψω
Περβολαριά μου σ’ αγαπώ πολύ
γιατ’ είναι η γνώμη σου πολύ καλή
Περβολαριά μου όμορφη, έκαψες την καρδιά μου
κατέλυσες τα νιάτα μου κι όλη τη λεβεντιά μου
Περβολαριά λυπήσου με
κι έλα μαζί να ζήσουμε
Μοιράσου τους στίχους |


Σταυραετός συχνοπερνά ’πό τα σκινοματούρια
π’ αποσκαλίζει η πέρδικα και χωματοκυλιέται
λυπητερά της τραγουδεί και θλιβερά σφυρίζει
Ξύπνησε ρουσιοπέρδικα και γλυκοσυνογειά μου
κι απού τα σύναθα έρκομαι ν’ ακούσεις τη λαλιά μου
Ξυπνή ’μαι ’γώ κι ακούω σου που κελαηδείς για μένα
και τη λαλιά σ’ απογροικώ και σε γνωρίζω κιόλα
μα ’ε ξωσύρνω του κλαδιού γιατί ’σαι τραϊτόρος
γιατί ’σαι κομποπί’ουλος και θε’ να με αρπάξεις
σκινοματούρια: είδος θάμνου. Ο σκίνος, συστάδα σκίνων
γλυκοσυνογειά: γλυκοσυνοδειά, γλυκιά συντροφιά, καλή παρέα
σύναθα: άνθη μελιτοφόρα του βουνού, από τα οποία παίρνουν νέκταρ οι μέλισσες
απογροικώ: αφουγκράζομαι
τραϊτόρος: προδότης.
μα ’ε ξωσύρνω: μα δεν βγαίνω έξω
κομποπί’ουλος (< κόμπος: δόλος + πίζουλος: επίζηλος, επισφαλής): επικίνδυνος, δολοπλόκος, πονηρός, μηχανορράφος
Μοιράσου τους στίχους |


Εμπρός μας τον εβάλαμε τον πεύκο με τους κλώνους
να τονε βλέπει η Παναγιά και να του δίνει χρόνους
Αβάντι χωραφάκι μου, μην απομένεις πίσω
και ’γώ με την παρέα μου ήρτα να σε θερίσω
Αβάντι να θερίσομεν τ’ αρχόντου το λιβάδι
αφ’ το πρωί θερίζομεν και πλάκωσεν το βράδυ
Στην άκραν του του χωραφιού θα πά’ ν’ αποκουμπήσω
οπού ’χει δεντρολίβανα να κόψω να μυρίσω
Μοιράσου τους στίχους |


Μες στου Αιγαίου τα νερά αγγέλοι φτερουγίζουν
και μέσα στο φτερούγισμα τριαντάφυλλα σκορπίζουν
Αιγαίο μου, γαλήνεψε τα γαλανά νερά σου
να ’ρθουνε τα ξενάκια σου στα ποθητά νησιά σου
Μοιράσου τους στίχους |


Μέρα μέρωσε, τώρα η αυγή χαράζει
τώρα οι πέρδικες, τώρα τα χελιδόνια
τώρα τα πουλιά συχνολαλούν και λένε
ξύπνα αφέντη μου, ξύπνα γλυκιά μου αγάπη
Μοιράσου τους στίχους |


Με το φεγγάρι περπατώ, με τ’ άστρι κουβεντιάζω
κι αποσπερίτης με ρωτά τ’ έχω κι αναστενάζω
Το φεγγαράκι ρώτησε και τ’ άστρι να σου πούνε
πως κλαίνε τα ματάκια μου όταν σε θυμηθούνε
Το φεγγαράκι πάει μπρος και τ’ άστρι από πίσω
κι εγώ το κακορίζικο πού θα ’βρω ν’ αγαπήσω
Φεγγάρι μου πανόλαμπρο που φέγγεις μες στα όρη
άμε, εύρε και χαιρέτα μου τη μάνα και την κόρη
Μοιράσου τους στίχους |
