Βγήκα ψηλά στον Έλυμπο, παπαδούλα μου
κι αγνάντεψα τρογύρω, παπαδημητροπούλα
κι είδα κομμάτι σύννεφο κι είδα κομμάτι αντάρα
κείνο δεν είναι σύννεφο κείνο δεν είν’ αντάρα
μόν’ είν’ η τσούπρα του παπά που ’ρχεται από τ’ αμπέλι
σέρνει τα μήλα στην ποδιά τα κίτρα στο μαντίλι

Αυτού ψηλά που περπατείς, τρυγόνα, τρυγόνα
και χαμηλά λογιάζεις, τρυγόνα μου γραμμένη
μην είδες τον ασίκη μου, τρυγόνα, τρυγόνα
τον αγαπητικό μου, τον άντρα τον δικό
Εψές, προψές τον είδαμε, τρυγόνα, τρυγόνα
στον κάμπο ξαπλωμένο, τρυγόνα μου γραμμένη
μαύρα πουλιά τον τρώγανε, τρυγόνα, τρυγόνα
κι άσπρα τον τριγυρνούσαν, τρυγόνα μου γραμμένη

Στης πικροδάφνης τον ανθό έγειρα ν’ αποκοιμηθώ
λίγο ύπνο για να πάρω, είδα όνειρο μεγάλο
παντρεύεται η αγάπη μου, το κάνει για γινάτι μου
και παίρνει τον εχθρό μου, για το πείσμα το δικό μου
και στη χαρά με προσκαλούν και για κουμπάρο με καλούν
νούνο για να στεφανώσω, δυο κορμάκια να ενώσω
παίρνω τα στέφανα χρυσά, βάστα καημένη μου καρδιά
και λαμπάδες απ’ ασήμι, έλεος κι ελεημοσύνη
και τα χεροκρατήματα κι αυτά μαργαριτάρι
χαρά στο νιο που θα σε πάρει

Ο ήλιος επαντρεύτηκε και πήρε το φεγγάρι
και κάλεσε συμπεθερούς τον ουρανό με τ’ άστρα
και νούνο τον αυγερινό, νούνο να στεφανώσει
τα σύγνεφα τους έστρωσε στρώματα για να κάτσουν
τους έβαλε προσκέφαλα τις ράχες ν’ ακουμπήσουν
τους έβαλε και τράπεζα στους κάμπους τα λουλούδια
τους έβαλε φαΐ να φάν’ το μόσκο και τα άνθια
κρασί τούς έδωσε να πιουν θάλασσες και ποτάμια
κι απ’ όλα τ’ άστρια τ’ ουρανού αυγερινός δεν έρθε
κι αυτού προς το ξημέρωμα, αυγερινός εφάνη
φέρνει τον ύπνο ζωντανό στα νιόγαμπρα πεσκέσι
φέρνει και στους συμπεθερούς λυχνάρι να τους φέξει
να φύγ’ν, να πάν’ στα σπίτια τους, τα νιόγαμπρα νυστάζουν

Ξενιτεμένο μου πουλί και παραπονεμένο
η ξενιτιά σε χαίρεται κι εγώ ’χω τον καημό σου
τι να σου στείλω ξένε μου αυτού στα ξένα που ’σαι
Να στείλω μήλο σέπεται, κυδώνι μαραγκιάζει
να στείλω και τα δάκρυα μου σ’ ένα χρυσό μαντίλι
τα δάκρυα μου είναι καυτερά και καίνε το μαντίλι

Νεραντζιά, νεραντζιά
νεραντζιά μου ανθισμένη, σ’ αγαπώ

Νεραντζιά μου ανθισμένη
πώς μοσχοβολάς καημένη

Νεραντζιά, εσύ θα με τρελάνεις
με τα νάζια που μου κάνεις

Νεραντζιά, νεραντζιά
νεραντζιά με τ’ άνθη και με τον καρπό

Νεραντζιά, κοντούλα και γιομάτη
εσένα έβαλα στο μάτι

Νεραντζιά, κοκκινοφορεμένη
εσύ με μάρανες καημένη

Μαύρα μου χελιδόνια από την Αραπιά
κι άσπρα μου περιστέρια από τη Μοσκοβιά
αυτού ψηλά που πάτε, για χαμπηλώσατε
χαμπήλωσ’ τις φτερούγες να κόψω ένα φτερό
να γράψω ένα γράμμα και μια ψιλή γραφή
να γράψω στην αγάπη να μη με καρτερεί
εγώ εδώ που είμαι, εδώ παντρεύτηκα
πήρα γυναίκα σκύλα, μαΐστρω πεθερά
μαγεύει τα καράβια και δεν έρχονται
και μάγεψε και μένα και δεν έρχομαι

Έχετε γεια ψηλά βουνά και σεις κοντές ραχούλες
γεια σου Κατσαντώνη μου, γεια σου καπετάνιε μου
και σεις Τζουμέρκα κι Άγραφα, παλληκαριών λημέρια
μην πείτε πως με πιάσανε με προδοσιά, με δόλο
αρρωστημένο μ’ ηύρανε, ξαρμάτωτον στο στρώμα

Καλότυχα είναι τα βουνά, καλότυχοι είν’ οι κάμποι
που θάνατο δεν καρτερούν και Χάρο δεν παντέχουν
μόν’ καρτερούν την άνοιξη, το Μάη, το καλοκαίρι
να λουλουδίσουν τα βουνά, να λιώσουνε τα χιόνια
να βγουν οι Βλάχοι στα βουνά, να βγουν κι οι Βλαχοπούλες
να βγουν και τα Βλαχόπουλα λαλώντας τις φλογέρες
να βγουν τα λάγια πρόβατα με τα λαμπρά κουδούνια

Ήρθανε τα Φώτα
Καρκαλιέτ’ η κότα
πίσω από την πόρτα
τσι φωνάζει ο πέτος
δεν απολογιέται
τσι ρίχνει ένα λιθάρι
την παίρνει στο ποδάρι
Λε λε λε το πόδι μου
και το καλαπόδι μου
δώσε μου τσι σέλες μου
και τα σελιβάδια μου
ν’ ανεβώ στην καρυδιά
να φωνάξω κούι κούι
και κανένας δεν ακούει
παίρνω το κλειδί κι ανοίγω
βρίσκω λύκο που χορεύει
κι αλεπού που μαγειρεύει