Όλα πουλάκια το λαλούν

Όλα πουλάκια το λαλούν ‒ να ζεις, μην αγαπάς αλλού
όλοι οι αϊτοί το λένε ‒ κλαίν’ τα δυο μου μάτια, κλαίνε

Σαν το δικό μου τον αϊτό ‒ πράμα που δεν αλησμονώ
άλλος αϊτός δεν είναι ‒ και το νου μου τονε πήρε

Ψηλώνει, χαμηλοπετά ‒ και την καρδιά μου ξεπετά
και χαμηλών’ κι αστράφτει ‒ κι όλες τις καρδιές τις κάφτει

Μ’ ένα χαμηλοπέταμα ‒ θε’ να περάσει πέραμα
ράισε το φτερό του ‒ πόχασε το λογικό του

Τρεις λαλητάδες έβγαλε ‒ τα κάλλη του με τρέλανε
σ’ εξήντα μαχαλάδες ‒ πόχουνε τις νοστιμάδες

Ποιος έχει ασήμι άθολο ‒ περιστεράκι άχολο
και μάλαμα καθάριο ‒ σ’ αγαπώ, το νου μου χάνω

και τρίχα από ξανθής μαλλιά ‒ πρόβαλ’, αγάπη μου γλυκιά
να ράψει το φτερό του ‒ πόχασε το λογικό του

άθολο: άδολο, ανόθευτο, γνήσιο
άχολο: άκακο, ειρηνικό, ήμερο

Ρόδα Κυζίκου

Σχόλια

Τραγούδι της αγάπης από τα Ρόδα της Κυζικηνής Χερσονήσου, στον ρυθμό του γρήγορου χασάπικου χορού, με θέμα τον αϊτό. Χαρακτηριστική είναι η στιχουργική ιδιαιτερότητα του τραγουδιού, καθώς τα ημιστίχια του βασικού κορμού των δεκαπεντασύλλαβων στίχων που αναφέρονται στον αϊτό συμπληρώνονται με άλλα ημιστίχια που ομοιοκαταληκτούν με τα πρώτα και περιγράφουν τον καημό της αγάπης. Με αυτό τον τρόπο δημιουργείται ένα δεύτερο παράλληλο επίπεδο αφήγησης, όπου αποκαλύπτεται το αλληγορικό περιεχόμενο του τραγουδιού.

Μοιράσου τους στίχους

Μετάβαση στο περιεχόμενο