Στου Κωνσταντίνου τις αυλές

Στου Κωσταντίνου τις αυλές πηγάδιν εξετρέχει
συνάφορμα του πηγαδιού περβόλιν εφυτέψα
έχει μηλιές και κυδωνιές, δάφνες και κυπαρίσσια
και κόκκινες τριανταφυλλιές ομάδι με τις άσπρες
και μια μηλιά χρυσομηλιά, εψήθη κ’ εμαράθη
κι άλλη μηλιά της εμιλεί κι άλλη μηλιά της λέει
Μηλιά, τα μήλα σε βαρούν, μη ο καρπός σε κλίνει
μη ο περιβολάρης σου απότιστη σ’ αφήνει
Μηδέ τα μήλα με βαρούν, μη ο καρπός με κλίνει
μη ο περιβολάρης μου απότιστη μ’ αφήνει
ανδρόγυνον επέρασεν ωριοκαμαρωμένο
στον ίσκιο μου κοιμήθηκε κι ήφαγε τον καρπό μου
κι από τις ομορφάδες του εκλίνα τα κλωνιά μου

εξετρέχει: ξεχειλίζει, πλημμυρίζει
συνάφορμα: εξ αφορμής, εξαιτίας
κλίνει: γέρνει, βαραίνει προς τα κάτω

Κάρπαθος

Σχόλια

Σε αυτό το τραγούδι από την Κάρπαθο, δυο μηλιές συνομιλούν μέσα σε περιβόλι με όλων των ειδών τα φυτά. Η εικόνα του περιβολιού, προφανώς καλοποτισμένου και με αφθονία καρπών και λουλουδιών, έρχεται σε αντιδιαστολή με μια μηλιά μαραμένη, ανάμεσα στα όμορφα και εύρωστα φυτά. Ο λόγος του μαρασμού είναι η ερωτική συνάντηση ανδρόγυνου κάτω από τα κλωνιά της μηλιάς, που έκλιναν, πιθανώς στην προσπάθεια κάλυψης μιας σχέσης απαγορευμένης ή γιατί δεν άντεξε τη σύγκρισή της με την καταλυτική ομορφιά του ζευγαριού. Το χρυσό μήλο μάς παραπέμπει στον απαγορευμένο καρπό.

Μοιράσου τους στίχους

Array